آرى بخيل مانند خوك است كه سود نرساند مگر پس از مرگش كه سگان بدن وى را مىدرند . او انديشه را به فساد مىكشد و چشم دوست خود را از ديدن حقايق باز مىدارد چرا كه به پديده‌ها از دريچه نفس آزمند و ناتوان خود مىنگرد . « 1 » روزى امام بر زباله‌دانى گذشت و فرمود : هذا ما بخل به الباخلون « 2 » ، اين آن چيزى است كه تنگ چشمان دريغ كردند . آن‌كه مال و منال نزد وى بسان پس مانده‌هاى گنديده زباله‌هاست ، برتر و والاتر از آن است كه به وى صفت كريم و سخاوتمند متداول ميان مردم داده شود . آيا ( رواست ) به كسى كه شب را در بستر پيامبر ( ص ) خوابيد و از جان خود گذشت ، كريم گفته شود ؟ خير او الگو و اسوه‌اى است كه به غير خدا نمىانديشد و روى به هيچ‌كس جز ذات وى ندارد . جود و كرم امام ( ع ) به حدى رسيد كه در هنگام نبرد ، مشركى به وى گفت : اى پسر ابى طالب شمشيرت را به من ببخش . حضرت على ( ع ) نيز شمشير را به سوى او پرتاب كرد . مشرك گفت : شگفتا اى پسر ابى طالب ، در اين هنگامه شمشيرت را به من مىدهى ؟ . على گفت : اى مرد تو دست نياز بسوى من دراز كردى و از كرم نيست كه نيازمندى را ( بىپاسخ ) برگردانى . « 3 » شعبى گويد : على ( ع ) سخاوتمندترين مردمان بود . بر خويى بود كه خداوند دوست داشت ، ( يعنى ) سخاوتمندى و كرم . هيچگاه به هيچ نيازمندى « نه » نگفت . « 4 »

--> ( 1 ) - فى ظلال شرح نهج البلاغه ، محمد جواد مغنيه : 6 / 24 . ( 2 ) - نهج البلاغه : همان ، حكمت 195 . ( 3 ) - مناقب آل ابى طالب : 1 / 358 . ( 4 ) - شرح النهج ابن ابى الحديد : 1 / 21 .